Podawanie tyroksyny w leczeniu choroby Gravesa-Basedowa – wpływ na poziom przeciwciał przeciw receptorowi hormonoterapii tarczycy i ryzyko nawrotu nadczynności tarczycy ad

U 15 osób zdrowych dawka 100 mg tyroksyny zmniejszała średnie (. SD) stężenie TSH w osoczu z 2,8 . 0,6 do 1,7 . 0,3 miu na litr (P <0,01) w ciągu jednego tygodnia, a 10 mg na dobę. dawka metimazolu, podawana przez tydzień, zmniejszała średnie stężenie tyroksyny w surowicy do 58,4 . 9,8% wartości początkowej (P <0,01) w innej grupie 15 zdrowych osób. Pacjenci w podgrupach A2 (n = 27) i B2 (n = 22) otrzymywali placebo zamiast tyroksyny razem z 10 mg metimazolu na dobę (obie podgrupy: średnia dawka, 0,21 . 0,02 mg na kilogram, zakres, 0,16 do 0,24). Charakterystykę kliniczną tych podgrup na linii podstawowej (przed otrzymaniem jakiegokolwiek leczenia) przedstawiono w Tabeli 1. W rok po rozpoczęciu leczenia skojarzonego przerwano leczenie metimazolem. Pacjenci kontynuowali przyjmowanie samej tyroksyny lub placebo przez trzy kolejne lata. W trakcie badania pacjenci wiedzieli, że przyjmują metimazol, ale nie o tym, czy przyjmowali tyroksynę czy placebo, podczas gdy lekarze leczący byli świadomi obu. Pacjentów badano i zmierzono poziom tyroksyny, trijodotyroniny, TSH, globuliny wiążącej tyroksynę i przeciwciał przeciwko receptorom TSH w regularnych odstępach czasu, łącznie do 4,5 roku. Dla porównania mierzono także poziom przeciwciał przeciwko receptorom TSH oraz stężenia TSH, tyroksyny i globuliny wiążącej tyroksynę u osób zdrowych (n = 1882).
Podczas trzyletniego okresu od zakończenia leczenia metimazolem 18 pacjentów (1 pacjent w podgrupie A1, 10 pacjentów w podgrupie A2 i 7 pacjentów w podgrupie B2) miało nawroty nadczynności tarczycy. Tych 18 pacjentów leczono przez odstawienie tyroksyny, jeśli pacjent zażywał tę substancję, i przywrócenie metimazolu; kolejne dane dotyczące tych pacjentów zostały wyłączone z naszych analiz. Podczas badania żaden pacjent nie miał żadnych skutków ubocznych z leków do badania. Protokół badania został zatwierdzony przez komisję do spraw badań w naszej instytucji i uzyskano świadomą zgodę od wszystkich badanych.
Pomiar stężenia surowicy tyroksyny, trijodotyroniny, TSH, globuliny wiążącej tyroksynę i przeciwciał przeciwko receptorom TSH
Komercyjnie dostępne zestawy testów radioimmunologicznych wykorzystano do pomiaru stężenia tyroksyny i trijodotyroniny w surowicy (Boehringer-Mannheim, Mannheim, Niemcy), TSH (Dinabot, Tokio, Japonia) i globuliny wiążącej tyroksynę (Behringwerke, Marburg, Niemcy). Minimalne wykrywalne stężenia były następujące: tyroksyna, 20 nmoli na litr; trijodotyronina, 0,30 nmola na litr; TSH, 0,02 mIU na litr; i globuliny wiążącej tyroksynę, 2574 nmol na litr (2,0 szmata na litr). Współczynniki zmienności między testami i testami wstępnymi dla każdego testu były następujące: tyroksyna, 1,8 i 1,2%; trijodotyronina, 2,8 i 3,5 procent; TSH, 2,4 i 1,5 procent; i globulina wiążąca tyroksynę, 1,2 i 0,7 procent. Poziomy przeciwciał przeciwko receptorom TSH określono za pomocą testu radioreceptorów, z użyciem zestawów uzyskanych z Endocrine Immunology Unit, Department of Medicine, Welsh National School of Medicine (Cardiff, Wielka Brytania) .23 Zgodnie z instrukcjami producenta, wynik testu został uznany za pozytywny, gdy badana próbka surowicy hamowała wiązanie [125I] TSH z preparatem błony tarczycy o ponad 15%
[przypisy: ministerstwo zdrowia lista leków dla seniorów, prześwietlenie zębów, drenaż limfatyczny cena ]