Rozwój autoprzeciwciał przed klinicznym początkiem tocznia rumieniowatego układowego ad 8

Jeśli próbki surowicy uzyskane przed rozwojem autoprzeciwciał były dostępne dla wszystkich pacjentów, nasze szacunki średniego czasu od rozwoju autoprzeciwciał do diagnozy byłyby dłuższe. W związku z tym, niniejsze badanie dostarcza dolnej granicy oszacowanie czasu przed diagnozą, w którym rozwijają się poszczególne autoprzeciwciała. Ryc. 3. Ryc. 3. Fazy rozwoju patogennej autoimmunizacji. Normalna odporność rozwija się do łagodnej autoimmunizacji poprzez wpływ składu genetycznego i środowiska. Później łagodna autoimmunizacja postępuje do patogennej autoimmunizacji. Objawy choroby klinicznej pojawiają się wkrótce po rozwinięciu się choroby autoimmunologicznej.
Nasze wyniki serologiczne i kliniczne, podobnie jak wyniki wcześniejszych badań, 29 sugerują, że istnieją co najmniej trzy fazy w rozwoju autoprzeciwciał SLE (Figura 3). W pierwszej lub normalnej fazie są osoby bezobjawowe bez autoprzeciwciał SLE. Tylko 32 ze 130 pacjentów, u których rozwinęło się SLE (25 procent), znajdowało się w tej fazie w czasie pierwszej próbki surowicy. W drugiej fazie, łagodnej autoimmunizacji, istnieje badanie laboratoryjne, ale bez natychmiastowych objawów klinicznych. Przeciwciała przeciwjądrowe, anty-Ro, anty-La lub antyfosfolipidowe najprawdopodobniej będą obecne w tej fazie. Trzecia faza, patogenna autoimmunizacja, charakteryzuje się obecnością bardziej złowieszczych autoprzeciwciał – mianowicie przeciwciał przeciw dwuniciowemu DNA, anty-Sm i przeciwjądrowych rybonukleoprotein – oraz pojawieniem się objawów prowadzących do klinicznej prezentacji i diagnoza.
Ta koncepcja crescendo autoimmunizacji, której kulminacją jest choroba kliniczna, jest również poparta danymi pokazującymi podwyższone stężenia autoprzeciwciał przed diagnozą30 i progresywną akumulacją swoistości autoprzeciwciał na poziomie epitopów. Na przykład odpowiedź anty-Sm wydaje się być wywołana najpierw przez pojedynczą strukturę antygenową. Odpowiedzi na pierwsze kilka dodatkowych epitopów następują po specyficznej sekwencji rozpoznawania struktury odpornościowej. Te odpowiedzi ostatecznie dojrzewają (w okresie około dwóch lat) do bardziej idiosynkratycznie złożonej reakcji, która wiąże średnio osiem epitopów Sm B.31,32.
Nasze wyniki pokazują, że kliniczny SLE jest poprzedzony przez skomplikowane zmiany autoimmunologiczne, które są zwykle realizowane przez wiele lat przed diagnozą. Najpierw pojawiają się przeciwciała przeciwjądrowe, anty-Ro, anty-La i antyfosfolipidowe, następnie przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA, a następnie przeciwciała przeciwko rybomukleoproteinom anty-Sm i przeciwjądrowym. Liczba rodzajów autoprzeciwciał wzrasta aż do czasu diagnozy i interwencji terapeutycznej. SLE jest zatem kulminacją złożonych nieprawidłowości autoimmunologicznych, które rozpoczynają się po prostu, być może nawet jako izolowane zdarzenia immunologiczne, i które rozprzestrzeniają się i mnożą, aż zamanifestują się jako potencjalnie niszczycielska choroba kliniczna.
[więcej w: badania w 3 trymestrze ciąży, prześwietlenie zębów, przychodnia na żelaznej ]
[więcej w: przychodnia na żelaznej, gumtree szczecin, espumisan przed usg ]