Rozwój autoprzeciwciał przed klinicznym początkiem tocznia rumieniowatego układowego czesc 4

W celu analizy autoprzeciwciał wykrytych po zdiagnozowaniu, dane zostały poddane cenzurze, aby odzwierciedlić utratę obserwacji osób po pobraniu ostatniej dostępnej próbki surowicy. Autodiagnozowanie autoprzeciwciała
Tabela 1. Tabela 1. Wykrywanie autoprzeciwciał przed diagnozą i przed wystąpieniem objawów u 130 pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym. Łącznie 633 próbek surowicy od pacjentów i 390 próbek od kontroli oceniano pod kątem wiązania autoprzeciwciał za pomocą testów na przeciwciała przeciwjądrowe lub specyficzne antygeny. Przeciwciała przeciwjądrowe były najbardziej rozpowszechnionymi autoprzeciwciałami w próbkach surowicy otrzymanych przed diagnozą, występującymi u 78 procent pacjentów, ale inne autoprzeciwciała były często wykrywane przed diagnozą (Tabela 1). W rzeczywistości większość pacjentów ze swoistym typem autoprzeciwciała miała pozytywny test na to autoprzeciwciała przed rozpoznaniem (Tabela 1).
Spośród 130 początkowo dopasowanych kontroli, 3,8 procent było pozytywnych dla jednej lub więcej autoprzeciwciał (3 procent dla DNA dwuniciowego, 3 procent dla anty-Ro, 2 procent dla antyfosfolipidu i 2 procent dla przeciwciał przeciw jądrowej rybonukleoproteinie). Wyniki te są podobne do wcześniej opublikowanych.10-13 Przeciwciała przeciwjądrowe wykryto w 9,2 procentach próbek z dopasowanych kontroli w rozcieńczeniu 1:40, ale w żadnej z próbek kontrolnych przy rozcieńczeniu 1: 120, kryterium użyte w tym badaniu. Żadne próbki kontrolne nie były pozytywne dla przeciwciał anty Sm lub anty-La.
Próbki z dodatkowych 130 dopasowanych próbek kontrolnych również przebadano na przeciwciała w dwóch oddzielnych czasach, średnio w odstępie 4,69 lat. Żadna z tych próbek kontrolnych nie posiadała przeciwciał przeciwjądrowych (w rozcieńczeniu 1: 120), przeciwciał przeciwko Sm ani przeciwciał anty-La. Jedna kontrola miała przeciwciała anty-Ro. Przeciwjądrową rybonukleoproteinę lub przeciwciała antyfosfolipidowe opracowano w dwóch innych kontrolach, a dwie kontrole z początkowo dodatnimi testami miały następnie negatywne wyniki.
Czas od rozwoju autoprzeciwciał do diagnozy SLE
Tabela 2. Tabela 2. Względny czas rozwoju autoprzeciwciał u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym. Dla każdego osobnika zidentyfikowano pierwszy pozytywny test dla każdej autoprzeciwciała. U znacznej liczby pacjentów ze SLE (90 z 130 lub 69 procent), przeciwciała wykryto w pierwszej dostępnej próbce surowicy, a zatem czas od rozwoju autoprzeciwciał do diagnozy SLE był dłuższy niż nasz szacunek. Co najmniej jeden autoprzeciwciał SLE był obecny przed diagnozą (do 9,4 lat wcześniej, średnia, 3,3) u 115 pacjentów (88 procent). Średni okres pomiędzy najwcześniejszym wykryciem autoprzeciwciał a diagnozą wynosił od 3,68 lat dla przeciwciał anty-Ro do 0,88 roku dla przeciwciał przeciw jądrowej rybonukleoproteinie (Tabela 1). Przeciwciała można było wyraźnie podzielić na trzy grupy w zależności od długości tego przedziału. Przerwy między pierwszym wykryciem przeciwciał a diagnozą SLE dla przeciwciał przeciwjądrowych, antyfosfolipidowych, anty-Ro i anty-La były statystycznie nieodróżnialne od siebie (Tabela 2) i były dłuższe niż te dla anty-Sm i anty-jądrowej przeciwciała rybonukleoproteiny (średnia, 3,4 vs
[przypisy: wyszukiwarka leków, psychoterapia mokotów, zestaw diagnostyczny stomatologiczny ]
[przypisy: trabekuloplastyka laserowa, dyżur aptek tarnobrzeg, dexacaps ]