Transformowanie czynników wzrostu 1 i w przewlekłych chorobach wątroby w wyniku terapii interferonem Alfa ad 5

Następnie mierzyliśmy ekspresję mRNA TGF.1 i mRNA prokolagenu typu I w każdej próbce od pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby i grupą kontrolną (ryc. 2). Aby wyeliminować wariacje, które mogą być spowodowane procedurami technicznymi, poziomy mRNA TGF.1 i mRNA prokolagenu typu I u każdego pacjenta obliczono w odniesieniu do poziomu dehydrogenazy 3-fosforanu glicerolu-3 w tej samej próbce (Fig. 2). Analiza wyników u wszystkich pacjentów wykazała, że ekspresja TGF.1 w próbkach biopsyjnych silnie korelowała z ekspresją mRNA prokolagenu typu I (r = 0,94, P <0,001; n = 32) oraz z poziomem prokolagenu typu III w surowicy. peptyd (r = 0,89, P <0,001) (fig. 3). Stężenia mRNA TGF.1 w wątrobie i stężenia prokolagenu typu III w surowicy były niskie u pacjentów kontrolnych (średnie stężenie prokolagenu typu III, 10,0 . 0,3 ug na litr), ale różniło się znacznie u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby (ryc. 3). Figura 4. Figura 4. Ekspresja mRNA wątrobowej TGF.1 u pacjentów z chorobą przewlekłą i z przewlekłą chorobą wątroby bez leczenia lub leczonego interferonem. Pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby podzielono na trzy grupy: o dużej aktywności fibrynogennej (stężenie peptydu prokolagenu typu III wyższe niż 11,9 .g na litr, odpowiadające średniej +2 SD u osób zdrowych), z prawidłową aktywnością fibrogenną, oraz osoby z przewlekłym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C i wysoką aktywnością fibrogeniczną, które były leczone interferonem przez rok. Dla każdego pacjenta zawartość mRNA TGF.1 znormalizowano do mRNA dehydrogenazy gliceraldehydo-3-fosforanowej, jak opisano w Metodach. CIR oznacza marskość, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby CAH i przewlekłe uporczywe zapalenie wątroby typu CPH. Grupa leczona interferonem obejmowała sześciu pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie (.), jednego pacjenta, który miał odpowiedź przemijającą (*), i jednego pacjenta, który nie miał odpowiedzi (.). Pozostałe dwie grupy obejmowały pacjentów z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C (.), zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B i dodatnim (.) lub negatywnym (.) poziomem wirusowego DNA w surowicy, pierwotną marskością żółciową wątroby (.) i marskością związaną z wrzodem zapalenie okrężnicy (.).
Średnia wartość ekspresji TGF.1 w grupie pacjentów z wysoką aktywnością fibrogenną, którzy nie byli leczeni interferonem była istotnie wyższa niż średnia w pozostałych trzech pokazanych grupach (P <0,001).
Aby bardziej szczegółowo przeanalizować zależność między ekspresją mRNA TGF.1 a fibrogenezą, pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy w zależności od poziomu peptydu prokolagenu typu III: tych o dużej aktywności fibrynogennej (peptyd typu III prokolagenu> 11,9 .g na litr, odpowiadający do 2 SD powyżej średniej u zdrowych osobników) i tych z prawidłową aktywnością fibrogenną. Pacjenci z dużą aktywnością fibrynogenną mieli podwyższone poziomy mRNA TGF.1, w zakresie od 2 do 14 razy powyżej ilości stwierdzonych w grupie kontrolnej, podczas gdy pacjenci z prawidłową aktywnością fibrogenną mieli poziomy mRNA TGF.1, które nie różniły się od poziomu w grupie kontrolnej. (Ryc. 4). Pomimo znacznego zróżnicowania, najwyższe poziomy mRNA TGF.1 w wątrobie wykryto u pacjentów z marskością wątroby, którzy wykazywali wysoką aktywność fibromagnetyczną.
Ekspresja mRNA TGF.1 i uraz tkanki
Wskaźnik aktywności histologicznej opisany przez Knodella i wsp.39 może być stosowany jako półilościowa metoda oceny stopnia uszkodzenia histologicznego w przewlekłej chorobie wątroby.
[patrz też: prześwietlenie zębów, przychodnia na żelaznej, toxo igg cena ]